How did you cope with the common social prejudice that “motherhood and career cannot go hand in hand”? Did working in the field of technology add any pros or cons to this?

Unfortunately, in the early stages of my career, I encountered prejudiced managerial comments such as, “You won’t be able to focus enough on work when you become a mother,” or “It’s very difficult to advance in your career while making time for a child.” These approaches showed me very clearly that the problem does not stem from the coexistence of motherhood and career, but from the system itself.

In my opinion, the real issue is creating the conditions that allow well-educated, well-equipped women to take more active roles in business, especially in management levels. We experience this firsthand at Solvoyo. We have a work culture where working mothers are understood and supported, and thanks to the hybrid and remote working model, we can manage our agendas flexibly in line with our projects. This serves as proof that the judgment “motherhood and career do not go together” is completely invalid when the right systems are established.

Working in the field of technology has definitely made a positive contribution for me. By closely following innovations and integrating them into my work, I can work more efficiently and effectively. Additionally, since our work involves constantly monitoring developments in our field and checking their results, it keeps the mind and knowledge fresh. This has also had a beautiful reflection on my personal life; my son, who has been observing me for about 4.5 years, became interested in the field of software and has started producing his own small projects by taking age-appropriate training today. From this perspective, technology has played a transformative role in both my career and my parenting journey.

How has the work arrangement at Solvoyo opened up space for you in terms of balancing motherhood and career?

The work arrangement at Solvoyo has opened up a space that makes the balance between motherhood and career sustainable. Thanks to the hybrid working model, there is a flexibility where I can both focus on my work and plan my day without neglecting my responsibilities as a mother in case of emergencies. Here, flexibility is not limited to “where you work from”; since it is a result-oriented approach, how you manage your time is also left to you.

I think this culture makes a huge difference, especially for working parents. Being able to rearrange my agenda without feeling guilty in the face of my child’s school schedule, needs, or unexpected situations also increases my commitment to my work. When you work in an environment where you feel safe and know you are supported, you become both more productive and more motivated.

In summary, the work arrangement at Solvoyo has clearly shown me this: when the right environment of flexibility and trust is provided, you don’t have to choose between motherhood and career; both can grow stronger together.

In terms of corporate culture, could you share a moment with us where you said, “I felt understood and supported”?

Of course, moments like gifts being sent to our children on our national holidays or back-to-school gifts with special notes when they start school are quite impressive in terms of this aspect of the corporate culture. However, to get more specific, one of the most striking moments when I felt truly understood and supported in terms of corporate culture was the period when my son, Ata, had a serious accident. It was a very challenging process for a parent, as we had to stay in the hospital with a suspected skull fracture and brain hemorrhage.

During this period, my teammates and managers at Solvoyo cared for Ata as if he were their own child. Their constant calls, check-ins, and moral support were very precious to me. Even more importantly, no responsibility on the business side was made to feel like a burden to me, and the message “health comes first” was clearly conveyed.

In that process, I felt this very clearly: I was seen not just as an employee, but as a human being. This approach made me feel deeply that corporate culture is not just on paper, but is truly lived during difficult times.

Is providing equal opportunity for women only possible through HR policies? Or is it through culture? Where do you think Solvoyo stands in this regard?

Providing equal opportunity for women is not an issue that can be achieved solely through HR policies. Of course, written policies, processes, and frameworks are very important; however, if these are not reflected in behaviors in daily life, they have no real equivalent. The real deciding factor is how much these policies are intertwined with the corporate culture.

I think that at Solvoyo, this issue is handled not just as an “HR item,” but as a natural way of working and a perspective. It is at a point where it can keep equal opportunity alive not in rhetoric, but in daily business practices and decision-making processes. The fact that the rate of female employees in my department is 39% and that 30% of our company’s management team is female also supports this information.

What would you say in one sentence to working women who will step into management today?

As Mustafa Kemal Atatürk said: “Everything in the world is the work of women.” I wish all my sisters who will step into management to move forward with courage, carrying the belief and responsibility that this word holds. May all beauties find you!

Do you think equality in working life is hidden only in numbers, or in daily practices? Where have you felt this difference most in your own experience?

Although it is a strong indicator and result, equality in working life is not a subject that can be measured only by numbers in my opinion. Real equality, as I mentioned, emerges in daily practices and decision-making processes. Who is listened to at the meeting table, who is trusted in critical projects, and to whom leadership roles are opened are much more decisive.

In my own experience, I feel this difference most in moments where we can have an equal say as women both in projects and at the management level. Evaluating my ideas independently of my gender or parenting role, and trusting me and my other female colleagues in taking responsibility and initiative is the indicator of true equality.

This approach ensures that women are not just “represented,” but are truly a part of the process. Thus, equality gains meaning in a working environment where competencies are visible and there is equal access to decision-making mechanisms, rather than just figures.

As a manager with your own team, what kind of management style do you adopt to break some cycles that are different from the management style you have seen/experienced? What do you do?

As a manager, I consciously try to stay away from the more micro-control-oriented management approaches that allow very little room for error, which I have experienced in the past. What is important to me is not just directing the team, but opening up a space where they are trusted, where they can develop and take initiative, and where they can become managers in the future.

For this reason, the management style I adopt is based on a very positive, disciplined, and supportive approach. I give my teammates clear responsibilities, set goals together, and follow the process closely. When necessary, we intervene and guide by critiquing together.

At the same time, I care deeply about the continuous development of my team. In order not to be limited only to the requirements of the current job, I regularly share information and documents from different sectors and different disciplines that I think will add value to our work. In this way, an environment is created that keeps the sense of curiosity alive and encourages learning within the team.

In my opinion, strong teams are formed in environments where people are not afraid to make mistakes, are not on edge with a culture of fear, can express their ideas freely, where psychological safety is felt, where they know they are valued, and where the continuity of development is believed in. As a manager, I strive to break this cycle and implement a more trust-based, growth-oriented understanding of leadership.

Toplumda hâlâ yaygın olan “annelik ile kariyer bir arada yürümez” yargısıyla siz nasıl baş ettiniz? Teknoloji alanında çalışmak buna artı veya eksi bir şey kattı mı?

Kariyerimin erken dönemlerinde ne yazık ki “Anne olduğunda işe yeterince odaklanamazsın”, “Çocuğa vakit ayırırken kariyerinde ilerlemek çok zor” gibi önyargılı yönetici yorumları ile karşılaştım. Bu tür yaklaşımlar aslında sorunun annelik ile kariyerin bir arada olmasından değil, sistemden kaynaklandığını bana çok net gösterdi.

Bence asıl mesele; iyi eğitimli, alanında donanımlı kadınların iş hayatında ve özellikle yönetim kademelerinde daha aktif rol alabilmesini sağlayacak koşulların oluşturulması. Solvoyo’da bunu birebir deneyimliyoruz. Çalışan annelerin anlaşıldığı ve desteklendiği, hibrit ve uzaktan çalışma modeli sayesinde ajandamızı, projelerimiz doğrultusunda esnek şekilde yönetebildiğimiz bir çalışma kültürümüz var. Bu da “annelik ve kariyer bir arada yürümez” yargısının, doğru sistemler kurulduğunda tamamen geçersiz olduğunu kanıtlar nitelikte.

Teknoloji alanında çalışıyor olmak benim için kesinlikle pozitif bir katkı sağladı. Yenilikleri yakından takip edip işime entegre ederek daha verimli ve etkili çalışabiliyorum. Ayrıca işimiz sürekli olarak alanımızdaki gelişmeleri takip ederek sonuçlarını kontrol etmekle ilgili olduğu için zihni ve bilgileri diri tutuyor. Bunun kişisel hayatıma da güzel bir yansıması oldu; beni yaklaşık 4,5 yıldır gözlemleyen oğlum, yazılım alanına ilgi duymaya başladı ve bugün yaşına uygun eğitimler alarak kendi küçük projelerini üretmeye başladı. Bu açıdan bakınca teknoloji hem kariyerimde hem de ebeveynlik yolculuğumda dönüştürücü bir rol oynadı.

Solvoyo’daki çalışma düzeni anneliğinizi ve kariyerinizi dengeleme konusunda size nasıl bir alan açtı?

Solvoyo’daki çalışma düzeni, annelik ve kariyer dengesini sürdürülebilir kılan bir alan açtı. Hibrit çalışma modeli sayesinde hem işime odaklanabildiğim hem de acil durumlarda annelik sorumluluklarımı ihmal etmeden günümü planlayabildiğim bir esneklik söz konusu. Burada esneklik sadece “nereden çalıştığın” ile sınırlı değil; sonuç odaklı bir yaklaşım olduğu için zamanı nasıl yönettiğin de sana bırakılıyor.

Bu kültür özellikle çalışan ebeveynler için büyük bir fark yaratıyor bence. Çocuğumun okul programı, ihtiyaçları ya da beklenmedik durumlar karşısında suçluluk duymadan ajandamı yeniden düzenleyebilmek, işime olan bağlılığımı da artırıyor. Kendini güvende hissettiğin, desteklendiğini bildiğin bir ortamda çalıştığında hem daha üretken hem de daha motive oluyorsun.

Özetle Solvoyo’daki çalışma düzeni bana şunu net olarak gösterdi: Doğru esneklik ve güven ortamı sağlandığında, annelik ve kariyer arasında bir tercih yapmak zorunda kalmıyorsun; ikisi de birlikte güçlenebiliyor.

Kurum kültürü açısından, “anlaşıldığımı, desteklendiğimi hissettim” dediğiniz bir anı bizimle paylaşır mısınız?

Elbette millî bayramlarımızda çocuklarımıza hediyeler gönderilmesi, okula başladıklarında onlara özel notlarla okula başlangıç hediyeleri gönderilmesi gibi anlar kurum kültürünün bu yönü açısından oldukça etkileyici. Ancak daha özele inersek kurum kültürü açısından gerçekten anlaşıldığımı ve desteklendiğimi hissettiğim en çarpıcı anlardan biri, oğlum Ata’nın ciddi bir kaza geçirdiği dönemdi. Kafatası çatlağı ve beyin kanaması şüphesiyle hastanede yatmak zorunda kaldığımız, bir ebeveyn için oldukça zorlayıcı bir süreçti.

Bu dönemde Solvoyo’daki ekip arkadaşlarım ve yöneticilerim, Ata’yı kendi çocukları gibi dert edindiler. Sürekli arayıp sormaları, moral vermeleri ve destek olmaları benim için çok kıymetliydi. Daha da önemlisi, iş tarafında hiçbir sorumluluğun bana yük gibi hissettirilmemesi ve “öncelik sağlık” mesajının net bir şekilde verilmesiydi.

O süreçte şunu çok net hissettim: Burada sadece bir çalışan değil, bir insan olarak görülüyordum. Bu yaklaşım, kurum kültürünün kâğıt üzerinde değil, zor zamanlarda gerçek anlamda yaşandığını bana derinden hissettirdi.

Kadınlara fırsat eşitliği sunmak sadece İK politikalarıyla mı olur? Yoksa kültürle mi? Sizce Solvoyo bu konuda nerede duruyor?

Kadınlara fırsat eşitliği sunmak yalnızca İK politikalarıyla sağlanabilecek bir konu değil. Elbette yazılı politikalar, süreçler ve çerçeveler çok önemli; ancak bunlar günlük hayatta davranışlara yansımıyorsa gerçek bir karşılığı olmuyor. Asıl belirleyici olan, bu politikaların kurum kültürüyle ne kadar iç içe geçtiği.

Solvoyo’da bu konunun sadece bir “İK maddesi” olarak değil, doğal bir çalışma biçimi ve perspektif olarak ele alındığını düşünüyorum. Fırsat eşitliğini söylemde değil, günlük iş yapış biçimlerinde ve karar alma süreçlerinde yaşatabilen bir noktada. Benim departmanımda kadın çalışan oranının %39 olması ve şirketimizin yönetim ekibinin %30’unun kadın olması da bu bilgiyi destekler nitelikte.

Bugün yöneticiliğe adım atacak çalışan kadınlara bir cümleyle ne söylersiniz?

Mustafa Kemal Atatürk’ün de dediği gibi: “Dünyada her şey kadının eseridir.” Yöneticiliğe adım atacak tüm kız kardeşlerimin, bu sözün taşıdığı inanç ve sorumlulukla cesaretle ilerlemesini diliyorum. Tüm güzellikler sizi bulsun!

Çalışma hayatında eşitlik sadece sayılarda mı gizli sizce, yoksa günlük pratiklerde mi? Siz kendi deneyiminizde bu farkı nerelerde en çok hissettiniz?

Her ne kadar güçlü bir gösterge ve sonuç olsa da, çalışma hayatında eşitlik bana göre sadece sayılarla ölçülebilecek bir konu değil. Asıl eşitlik, belirttiğim gibi, günlük pratiklerde ve karar alma süreçlerinde ortaya çıkıyor. Toplantı masasında kimin sözüne kulak verildiği, kritik projelerde kime güvenildiği ve liderlik rollerinin kimlere açıldığı çok daha belirleyici.

Kendi deneyimimde bu farkı en çok hem projelerde hem de yönetim seviyesinde kadınlar olarak eşit söz sahibi olabildiğimiz anlarda hissediyorum. Fikirlerimin cinsiyetimden ya da ebeveynlik rolümden bağımsız olarak değerlendirilmesi, sorumluluk ve inisiyatif alma konusunda bana ve diğer kadın arkadaşlarıma güvenilmesi gerçek eşitliğin göstergesidir.

Bu yaklaşım, kadınların sadece “temsil edilmesini” değil, gerçekten sürecin parçası olmasını sağlıyor. Böylece eşitlik; rakamlardan ziyade, yetkinliklerin görünür olduğu ve karar mekanizmalarına eşit erişimin olduğu bir çalışma ortamında anlam kazanıyor.

Kendi ekibi olan bir yönetici olarak görmüş/deneyimlemiş olduğunuz yönetim tarzından farklı, bazı döngüleri kırmak için nasıl bir yönetim tarzı benimsiyorsunuz? Neler yapıyorsunuz?

Bir yönetici olarak, geçmişte deneyimlediğim daha mikro kontrol odaklı ve hataya çok az alan tanıyan yönetim yaklaşımlarından bilinçli olarak uzak durmaya çalışıyorum. Benim için önemli olan, ekibi sadece yönlendirmek değil; onlara güvenilen, gelişebilecekleri, inisiyatif alabilecekleri ve ileride yönetici olabilecekleri bir alan açmak.

Bu nedenle benimsediğim yönetim tarzı oldukça pozitif, disiplinli ve destekleyici bir yaklaşıma dayanıyor. Ekip arkadaşlarıma net sorumluluklar veriyor, hedefleri birlikte belirliyor ve süreci yakından takip ediyorum. Gerektiğinde müdahale ederek yine birlikte eleştirerek yönlendiriyoruz.

Aynı zamanda ekibimin sürekli gelişimini çok önemsiyorum. Sadece mevcut işin gerektirdikleriyle sınırlı kalmamak adına, farklı sektörlerden, farklı disiplinlerden işimize değer katacağını düşündüğüm bilgi ve dokümanları düzenli olarak paylaşıyorum. Böylece ekip içinde merak duygusunu canlı tutan, öğrenmeyi teşvik eden bir ortam oluşuyor.

Bana göre güçlü ekipler, hata yapmaktan korkmayan, korku kültürüyle tetikte olmayan, fikirlerini rahatça ifade edebilen, psikolojik güvenliğin hissedildiği, değer gördüğünün bilindiği ve gelişimin sürekliliğine inanılan ortamlarda oluşuyor. Ben de yönetici olarak bu döngüyü kırmak ve daha güven temelli, gelişim odaklı bir liderlik anlayışını hayata geçirmek için çaba gösteriyorum.

1. STEM alanına yönelme kararınız nasıl şekillendi? Bu karar, toplumun ya da ailenizin size biçtiği rollerle çatıştı mı?

Benim STEM alanına ilgim çocukluk yıllarımda başladı diyebilirim. Her zaman her şeyin nedenini, kökenini sorgulayan; olanı olduğu gibi kabul etmek yerine “daha iyisi nasıl olabilir?” diye düşünen bir çocuktum. Bu yönüm, zaman zaman özellikle anne babamın başını ağrıtsa da, hiçbir zaman şikâyet etmediler. Aksine, merakımı beslemek ve beni desteklemek için ellerinden geleni yaptılar. Öğrenme konusunda önüme hiçbir engel koymadılar, tam tersine her fırsatta yolumu açtılar.

Çocukluğumdan beri mevcut bir sistemin nasıl daha verimli çalışabileceğini, nasıl daha çok fayda sağlayabileceğimi düşünmeyi sevmişimdir. Bu, eğitim hayatımda da bana yol gösterdi. Okul hayatımda kendimi daha başarılı hissettiğim alanlar doğrultusunda yönlendim; matematik ve fen her zaman sosyal derslere kıyasla çok daha fazla ilgimi çekti. O dönemde sosyal dersler büyük ölçüde ezber gerektiriyordu ve ben ezber konusunda kendime pek güvenmezdim. Bu nedenle yönüm zaten doğal olarak STEM’e kaymıştı.

Ailem bana kariyer seçimim konusunda asla bir rol biçmedi. Seçimlerimde hep yanımda oldular ve desteklerini hep hissettirdiler. Toplumsal bir baskı da hissetmedim ancak yakın çevremden, özellikle baba mesleğini seçmem konusunda çok yönlendirmeler oldu. Babam mesleğinde çok başarılı bir ekonomistti ve özellikle üniversite tercih döneminde, o alanda bir seçim yapmamın, sonrasında onunla birlikte çalışmamın çok daha mantıklı bir yol olduğu sıkça dile getirildi. Ama onun yaptığı işi çok karmaşık ve kendime çok yabancı buluyordum. Kendimi o ortamda hayal edemiyordum. Zaman zaman “acaba nasıl olurdu” diye düşündüğüm olsa da, kendimi daha güçlü hissettiğim alanda ilerlediğim için hiçbir zaman pişmanlık duymadım.

2. Eğitim veya kariyer yolculuğunuzda “bu alan kadınlar için değil” mesajını açık ya da örtük şekilde aldığınız oldu mu? Bu durum sizi nasıl etkiledi?

Bir zamanlar yalnızca erkeklerin eğitim alabildiği, sonradan karma hale gelen bir liseden mezun oldum. Üniversitede bilgisayar mühendisliği okurken de erkek öğrenci ve hatta erkek öğretmen sayısı çoğunluktaydı. Buna rağmen eğitim hayatım boyunca “bu alan kadınlara göre değil” şeklinde bir imayla hiç karşılaşmadım. Farkındalık düzeyi yüksek, etrafını yücelten insanlarla aynı ortamda olduğum için kendimi şanslı hissediyorum.

Yine de zaman zaman erkeklerin daha avantajlı olduğu bir çevrede yer aldığımı düşündüğüm oldu. Ancak başarabildiğimi görmek bana güç verdi. Dolayısıyla, o dönemde böyle bir mesaj gelse bile kendi güvenlik duvarımdan sekip gitmiştir diyebilirim.

Fakat kariyer yolculuğumda çevre değişince işler biraz değişti. Cinsiyet rekabetini ve kadın olmanın dezavantajlarını kurumsal hayatta bazı erkek ve hatta bazı kadın çalışanlar karışısında daha çok hissettim. Yine de bu deneyimler beni yıldırmak yerine daha da güçlendirdi.

3. Toplumda hâlâ yaygın olan “annelik ile kariyer bir arada yürümez” yargısıyla siz nasıl baş ettiniz?

İki çocuklu bir anne olarak aynı anda hem yüksek lisans yaptım hem de çalıştım; ancak bu dengeyi kurmak her zaman kolay olmadı. Açık konuşmak gerekirse, annelik sürecimin başında bir süreliğine iş hayatına ara vermiştim. O dönemde tamamen çocuğumun ihtiyaçlarına odaklanmak istedim. Zor ama aynı zamanda dönüştürücü bir süreçti.

İşe geri döndüğümde ise kariyerime kaldığım yerden devam etmenin mümkün olduğunu görmek beni çok motive etti. Bu noktada beni en çok destekleyen unsur, çalıştığım kurumun anlayışlı ve kapsayıcı kültürü oldu. Özellikle çocuklarımla ilgili ihtiyaçlarım olduğunda her zaman anlayışla karşılandım. Eşimle sorumlulukları dönüşümlü paylaşmamız da bu dengeyi kurmamda büyük rol oynadı.

“Annelik ve kariyer bir arada yürütülemez” yargısıyla birebir mücadele etmek zorunda kalmadım ama bu dengeyi sağlamak için hem sistemsel hem kişisel olarak doğru koşulların oluşması gerektiğini yaşayarak öğrendim.

4. Anne olduktan sonra STEM alanında çalışmaya dair algınızda ne değişti? Bu dönüşüm sizin çalışma stilinizi nasıl etkiledi?

Özellikle uzaktan çalışmaya elverişli olması nedeniyle teknoloji sektörünün, diğer sektörlere kıyasla anneler için daha avantajlı olduğunu düşünüyorum. Ancak benim pozisyonumda, sistem hatalarına karşı her an tetikte olmam gereken bir sorumluluk var. Bu durum, çocuklarımla geçireceğim zamanın etkilenmemesi adına beni daha kontrollü, planlı ve yedekli çalışmaya yöneltti. Bu da çalışma disiplinime olumlu yansıdı diyebilirim.

5. Solvoyo’daki çalışma düzeni anneliğinizi ve kariyerinizi dengeleme konusunda size nasıl bir alan açtı?

Daha önce de belirttiğim gibi, iş yerim konusunda gerçekten kendimi şanslı hissediyorum. Solvoyo’daki esnek ve anlayışlı çalışma düzeni, hem annelik hem de kariyer rollerimi sağlıklı bir şekilde sürdürebilmem için bana geniş ve destekleyici bir alan sundu.

Çocuklarımla ilgili bir ihtiyaç doğduğunda, bunun bir “engel” olarak değil, hayatın doğal bir parçası olarak görülmesi beni son derece rahatlattı. Sürekli tetikte olmam gereken bir pozisyonda çalışmama rağmen, bu destek sayesinde işimi aksatmadan sürdürebildim ve aynı zamanda annelik rolümü de gönül rahatlığıyla yerine getirebildim.

6. Kurum kültürü açısından, “anlaşıldığımı, desteklendiğimi hissettim” dediğiniz bir anı bizimle paylaşır mısınız?

Çocuklarımın arka arkaya hastalandığı ve “bu hastalıklar hiç bitmeyecek galiba” dediğim bir dönemde işler oldukça yoğundu, sistemsel bir geçiş sürecindeydik ve sorumluluğum fazlaydı. Buna rağmen hiç sorgulanmadan, neye ihtiyacım varsa önce o gözetildi. Önemli bir toplantıya hastanede olmam nedeniyle katılamayacaktım ve toplantıyı ertelemek zorunda kaldığımda gerçekten samimi bir destek gördüm. Bu sayede hem görevlerimi planlayabildim hem de içim rahat şekilde çocuklarımın yanında olabildim. O an sadece bir çalışan değil, bir birey olarak değer gördüğümü hissettim ve bu benim için çok kıymetliydi.

7. Kadınlara fırsat eşitliği sunmak sadece İK politikalarıyla mı olur? Yoksa kültürle mi? Sizce Solvoyo bu konuda nerede duruyor?

Bana göre kadınlara fırsat eşitliği sunmak yalnızca yazılı politikalarla değil, kurumun günlük yaşantısına yerleşmiş kültürüyle mümkündür. Kurallar bir çerçeve sunabilir ama asıl farkı, insanlar ve liderlik anlayışı yaratır. Solvoyo’da yalnızca kâğıt üzerinde değil, günlük pratikte de kadın çalışanların anlaşıldığını, desteklendiğini ve güçlendirildiğini hissettiren bir kültür var. Bu yaklaşım sayesinde kendimi güvende ve motive hissediyorum.

8. Bugün STEM alanına adım atmayı düşünen genç bir kıza bir cümleyle ne söylersiniz?

STEM yolculuğu, kendini her gün yeniden inşa etmeyi göze alanlar içindir; hayal gücünse en sadık yol arkadaşın olacak. Kendine inan, potansiyeline güven, çünkü bir kadının dokunuşu bu yolculuk için elzemdir.

9. Çalışma hayatında eşitlik sadece sayılarda mı gizli sizce, yoksa günlük pratiklerde mi? Siz kendi deneyiminizde bu farkı nerelerde en çok hissettiniz?

Eşitlik yalnızca oranlarla ya da yüzdelerle değil, her gün iş hayatında yaşadıklarımızla ölçülür. Ben en çok, özel hayatımla özellikle de çocuklarımla ilgili ihtiyaçlarım karşısında anlayışla karşılandığımda, toplantılarda fikirlerime değer verildiğinde ve cinsiyetim değil yetkinliğim üzerinden değerlendirildiğimde bu farkı hissettim.

Sayılar elbette bir gösterge olabilir; ancak günlük yaşamdaki tutumlar ve davranışlar, gerçek eşitliğin nerede durduğunu çok daha net ortaya koyar.